Grenzen (8)
Even een stukje “zoals ik het begrijp”.
Een man zit in een roeiboot. Ergens ver op zee, op een grote oceaan.
Hij kijkt om zich heen en nergens is land te zien.
Welke richting hij ook kijkt, overal water.
Hoever kan hij kijken? Als hij in zijn roeibootje staat wel 300 km in elke richting.
Volgens zijn optiek bevindt hij zich precies in het midden van zijn zichtbare wereld.
Elke, voor hem zichtbare grens is 300 km verderop. Daar is de horizon van zijn waarneming.
Zo ook geldt dit voor een vrouw die 700 km verderop op deze enorme oceaan dobbert.
Ook zij kan niet verder zien dan 300 km, totaal haar waarnemingshorizon.
Voor haar geldt ook dat zij zich precies in het midden van haar zichtbare wereld bevindt.
Nou, dat geldt dus ook voor ons aardingen.
Onze aarde bevindt zich in het midden van ons zichtbare universum.
Dat reikt wat verder dan de bovengenoemde voorbeelden.
Het is ca. 14 miljard lichtjaar. Een pokken-eind roeien in je bootje.
14 miljard lichtjaar. Hoeveel kilometer is dat?
Nou… iets met meer nullen dan werkzaam bij de Nederlandse overheid, maar dat ter zijde.
Verder dan de 14 miljard kunnen we dus niet zien.
Waarom niet? Alles wat verder weg is kan er wel zijn maar het licht er van heeft de aarde nog niet bereikt.
Het bevindt zich buiten onze waarnemings-horizon.
Jammer voor die man en die vrouw in hun bootjes.
Hopelijk dobberen ze naar elkaar toe.
En als ze elkaar dan aardig vinden kan het nog best gezellig worden.
Maar… handjes thuis!
Er zijn grenzen.
Slaap lekker.
Dirk.
Dagdenksels 