Wrak
Het is niet zomaar een eiland. Texel.
Het is een prachteiland. Ons grootste waddeneiland.
Ik ben er weg van. Verliefd op, zo u wilt.
U zult het kennen als toeristische trekpleister.
Er is voor elk wat wils en het weer is er overwegend mooier dan in de meeste delen van Nederland.
In het noorden van het eiland, vlak bij de beroemde vuurtoren,
ligt De Cocksdorp. Één van de vele pitoreske dorpjes die het eiland rijk is.
Daar, aan de noordoostkant, ligt het gemaal “De Cocksdorp”.
Het is één van de vele gemalen die de polders van Texel droog houden.
Staande op de dijk bij het gemaal kijk je uit over de Waddenzee.
Als ik daar, vroeg in de ochtend, sta is het eb.
Mijn oog valt op een bootje. Het is een sloep of zo, ik heb daar niet zo’n kijk op.
Wel is het me duidelijk dat dit vaartuig zijn langste tijd heeft gehad.
Opgeëist door Neptunus. Gegrepen door de golven. Geclaimd door de modder.
Het zal geen scheepsramp geweest zijn. Geen schipbreuk.
Geen mooie verhalen van helden van de reddingsmaatschappij.
Geen sterke verhalen van de jutters over rijke vondsten op het wad.
Nee, gewoon een klein oud bootje dat zijn langste tijd al heeft gehad.
Het weer is mooi en ik maak een paar foto’s.
Herinneringen voor later.
Zo zal het bootje nooit helemaal wegzinken in diepduistere vergetelheid.
Dagdenksels 