Dagdenksels

Bijgeloof

Bijgeloof.
Kleine stukjes overtuiging, al dan niet naast je eigenlijke geloof.
Volksgeloof. Niet gebaseerd op religie of wetenschap.
Zo kan je ongeveer bijgeloof omschrijven.

Ben jij bijgelovig?  Heb je hier en daar niet een klein ritueeltje bij bepaalde handeling?
Ik ben niet (meer) gelovig.
En bijgelovig ben ik al helemaal niet. Nooit geweest ook.
Op één uitzondering na. Als ik ga vliegen.

Mijn eerste vlucht was met een vriend van mijn ouders.
De heer Swen nam me mee naar Lelystad.
Destijds was dat al en hele onderneming.
Almere stelde echt nog niets voor en Lelystad was slechts na een lange rit over de dijk bereikbaar.
Op vliegveld Lelystad stapten we in een klein sportvliegtuigje.
Een Fuji Fa200 van Martinair.

Heer Swen was destijds de oudste sportvlieger aldaar.
Bij het instappen deed ik spontaan een klein schietgebedje.  Zomaar.
“Zorg goed voor ons” fluisterde ik terwijl ik even de buitenkant van het toestel aanraakte.
Heer Swen deed allerlei dingen die piloten moeten doen voor vertrek en daar gingen we, een steeds kleiner wordende wereld onder ons latend.  Prachtig vond ik het.
Bekwaam stuurde heer Swen het toestel over Flevoland en Gooi en Vechtstreek om vervolgens weer zacht te landen in de polder.

Bij volgende vluchten in sportvliegtuigjes hield ik mijn schietgebedje vol.
En elke vlucht genoot ik met volle teugen.
Ook toen ik op latere leeftijd mij in grotere lijntoestellen richting verschillende
vakantiebestemmingen begaf bleef ik bijgelovig.  Van Ultra-light tot Jumbo-Jet.
Elk toestel kreeg een liefdevol klopje of een korte streling op op de buitenkant vergezeld van mijn  soms fluisterend gesproken verzoek: “ Zorg goed voor ons.”

Laatst ging ik voor een lang weekend naar Verona.
Ook toen ritueelde ik mijn ding.
Ik gaf een medereiziger desgevraagd kort uitleg over mijn eigenaardigheid.
Of het ook werkte, wilde de reiziger weten.
“Volgens mij wel. Ik ben nog nooit neergestort.” Antwoordde ik zonder te beseffen dat het woord “neerstorten” vlak voor een vlucht bij sommige mensen gevoelig kan liggen.
Ik had alle vertrouwen in het verhoren van mijn gebedje en zoals altijd zijn we veilig aangekomen.

Weer genoten van een mooie vlucht.

Zorg goed voor jezelf.

Liefs.

D.

De tijd vliegt

Deze blog wordt niet veel gelezen.
Mocht u één van de weinigen zijn dan dient u te beseffen dat u zich in een select, exclusief gezelschap bevindt.
Niet iedereen is behept met uw goede smaak voor schone letteren.
Soms wordt me gevraagd of er al een nieuwe blog op stapel staat.
Helaas ontbreekt het te vaak aan inspiratie om wat leesbaars te produceren.
Maar nu is’t dan toch zo ver.

Een nieuwe lichting kindertjes is vorige week weer galmend lang de voordeuren getrokken. Het was dit jaar anders dan vorig jaar.
Er was nu snoep in overvloed en Max was er niet meer bij.
Ook zijn er dit jaar aan mijn voordeur geen lampionnen in vlammen opgegaan.
Nee, het geheel speelde zich af in betrekkelijke rust.

Ik heb de blog over Sint Maarten 2017 eens gelezen.
Op het werk het epistel uitgeprint en gierend zitten voorlezen.
Gejankt van het lachen om mijn eigen grappen. (Fout hè?)
Ik kreeg weer trek om te gaan schrijven.
Maar waarover dan?

Oh ja. Max. Kleine Max was een pracht.
Een allerliefst teckeltje.
Beetje in zichzelf gekeerd.
En hij had maar één grote passie.
Bal! Spelen!
Tot zijn zicht slechter werd.
Twee keer gelaserd maar uiteindelijk nagenoeg blind.
De schat.
Gelukkig wist hij zich met gehoor en liefdevolle begeleiding nog goed te redden,
tot zijn gehoor hem ook in de steek liet.
Hartverscheurend.   Eenzaam verwaald in stille duisternis.
Alleen voorzichtige aanraking en geur boden wat troost.
Het was voorbij. Mooi leven gehad.

Dag vriend…

En dan merk ik het weer. De tijd vliegt.
Het besef dat ook ik meer jaren achter me heb liggen dan voor me.

De tijd vliegt.
Vliegen… Daarover meer in de volgende blog.

Liefs,

D.