De tijd vliegt
Deze blog wordt niet veel gelezen.
Mocht u één van de weinigen zijn dan dient u te beseffen dat u zich in een select, exclusief gezelschap bevindt.
Niet iedereen is behept met uw goede smaak voor schone letteren.
Soms wordt me gevraagd of er al een nieuwe blog op stapel staat.
Helaas ontbreekt het te vaak aan inspiratie om wat leesbaars te produceren.
Maar nu is’t dan toch zo ver.
Een nieuwe lichting kindertjes is vorige week weer galmend lang de voordeuren getrokken. Het was dit jaar anders dan vorig jaar.
Er was nu snoep in overvloed en Max was er niet meer bij.
Ook zijn er dit jaar aan mijn voordeur geen lampionnen in vlammen opgegaan.
Nee, het geheel speelde zich af in betrekkelijke rust.
Ik heb de blog over Sint Maarten 2017 eens gelezen.
Op het werk het epistel uitgeprint en gierend zitten voorlezen.
Gejankt van het lachen om mijn eigen grappen. (Fout hè?)
Ik kreeg weer trek om te gaan schrijven.
Maar waarover dan?
Oh ja. Max. Kleine Max was een pracht.
Een allerliefst teckeltje.
Beetje in zichzelf gekeerd.
En hij had maar één grote passie.
Bal! Spelen!
Tot zijn zicht slechter werd.
Twee keer gelaserd maar uiteindelijk nagenoeg blind.
De schat.
Gelukkig wist hij zich met gehoor en liefdevolle begeleiding nog goed te redden,
tot zijn gehoor hem ook in de steek liet.
Hartverscheurend. Eenzaam verwaald in stille duisternis.
Alleen voorzichtige aanraking en geur boden wat troost.
Het was voorbij. Mooi leven gehad.
Dag vriend…
En dan merk ik het weer. De tijd vliegt.
Het besef dat ook ik meer jaren achter me heb liggen dan voor me.
De tijd vliegt.
Vliegen… Daarover meer in de volgende blog.
Liefs,
D.
Dagdenksels 
❤😥