Dagdenksels

Verlies (2)

Verlies:
Dat je iets van waarde kwijtraakt.
Soms vind je het weer, anders is het voor altijd weg.
Sommige dingen zijn vervangbaar. Veel ook niet.
Het kostbaarste wat ik tot nu toe ben kwijtgeraakt?
Mijn ouders, ook al is het een natuurlijke gang van zaken.
Ander verlies? Mijn geloof. Mijn onschuld.
Twee rotjes die ik als klein jochie niet goed in mijn jaszak had gestopt. Weg.
Verlies. Het kan zoveel zijn.
Gek genoeg maak ik me minder druk om financiële verliezen.
Komt omdat ik het zakelijk benul van een zure appel heb en toch nog steeds kan rondkomen.
In mijn beleving ligt echte waarde in “dingen” met een emotionele lading.
Ervaringen. Gedeelde ideeën. Vriendschap. Liefde.
Vaak denk ik terug aan Nero.
De 4 teckeltjes zijn natuurlijk even lief maar Nero was toch…

Uitleg:
De eerste teckel was Tommy. Een langharige standaard teckel.
Tommy Tukkel was al snel zijn liefkozende bijnaam.
Altijd daar. Altijd trouw. En na bijna 16 jaar opeens…  The end.
“Krak”.  Ik had overal op gerekend, behalve op de emotie die dat bij me losmaakte.
Hoe zeer dat doet, dat besluit om afscheid te nemen.
Het belang van het dier prevaleert. Spuitje. Rust. Geen lijden.
En ik moet er mee leren leven.

Nooit meer een hond! Nooit meer dat verdriet.
Maar bloed kruipt…
Hallo Maximus.
Heerlijk teckeltje. Heerlijk brok energie. Zalig mild autistje.
Zijn passie voor spelen met een bal… ongekend.
Knuffelen? Op schoot zitten?
Niks voor Max. Dit stuk dynamiet moest spelen!!!
Echter bleek Max minder gecharmeerd van alleen zijn.
En dat was hij af en toe omdat buitenshuis ook nog verplichtingen waren.
Er moet immers gewerkt worden.
Het “gat” werd opgevuld met Nero.
Na korte gewenningsperiode werd het een onafscheidelijk koppel.
Nero, altijd als schaduw achter Max aan.
Nero, altijd wat schuwer en schrikachtiger.
Nero,  altijd in voor een aai en een knuffel.
Als het even kon op schoot. Troetelen.
Even roepen: “Puppyknuffeltijd” en hij was door dolle.
’s Avonds in het donker roepen: “Lekker slapuh!” en je hoorde zijn kwispelende staartje op zijn bedje trommelen.
En altijd samen speels met Max .
Zo speels dat hij in onbewaakt ogenblik onverwacht de stoep afrende.
Onder een auto. Een half uur later was hij er niet meer.
…
Uit praktische overweging besloten we de leegte voor Max op te vullen.
Max, die bij het uitlaten steeds om zich heen keek. Meer dan anders. Alsof hij iets zocht. Iets miste.
Toen kwam Joost.
Een pup zo klein dat hij met geringe moeite onder Max door kon lopen.
Joost. Een teckel zoals waar teckels berucht om zijn: mild brutaal en rete-eigenwijs.
Maar altijd gehoorzaam aan Max wiens plaats in het roedel net wat hoger was.
Max die vaak een gezondheidskwakkeltje had.
Zijn oogjes werden minder.  De familiejuwelen er af om het iets te dominante gedrag in te perken, en gewichtstoename.   Maar het mocht zijn pret niet drukken.
Zelfs bijna helemaal blind wist hij zijn weg te vinden.
En altijd samen met Joost die zich altijd wel om zijn meerdere bekommerde.
En toen werd Max ook nog eens doof.
Doof en blind. Gevangen in een kooi zonder tralies.
Vervuld van angst uit onbegrip. Getroost door geur en liefdevolle aanraking.
Ook dit boek was uit.
…
Het gedrag van Joost keerde als een blad aan een boom.
Niet ten nadele. Zeker niet.
Maar nu was hij nummer één en stapte uit de schaduw, maar nog altijd een Piet Piraat. Een hooligan. Een schurkje op vier poten. Een echte teckel.

Er zal een dag komen dat ook van Joost afscheid genomen moet worden.
Die gedachte maakt me niet blij maar maakt me wel meer bewust van de vreugde die ik nu geniet. Wees bewust van wat je hebt. Geniet er nu van.
De rijkdom van vier heerlijke dieren.
Tja, als je  geen dierenliefhebber bent is het wat moeilijk te bevatten, maar elk dier is een karaktertje op zich.
Een volwaardig familielid,  waar je om geeft, waar je van houdt.
Met Joost zal te zijner tijd het tijdperk van de Tukkels eindigen,  en er zal geen dag voorbij gaan zonder dat één van die Tukkels even door mijn hoofd loopt.
Tenminste, zolang ik ze allemaal nog op een rijtje weet te houden en mijnheer Alzheimer mij met rust laat.

Anders zou ik echt alles verliezen.