Dagdenksels

Ze is pas twintig.

Ze is pas twintig.
Nu al draag ze een kroon.
Een zwarte kroon die er voor zorgt dat deze zonnige lente een donkere wordt.
Op het zuiderlijk halfrond wordt het de donkerste herfst.
Ze is pas twintig. 

De eeuw is net begonnen en we hebben onze tweede crisis te pakken.
Noodgedwongen worden we in onze vrijheden beperkt.
Voor ons eigen bestwil.  Voor elkaar.
En we mogen er van vinden wat we willen.
We mogen er over zeggen wat we willen.
Daarin zijn we dan nog vrij.
Ik moest aan mijn ouders denken.
Die kregen lang geleden ook plotseling te maken met een grote dreiging.
Een groot kwaad nam hun land over.
Hun leven en hun toekomst.
En daar mochten ze wat van vinden maar niks over zeggen. Dat was niet verstandig.
Na vijf lange jaren waren ze weer vrij.
Maar velen waren er niet meer.
Een beschadigde generatie.

De huidige dreiging is voor onze begrippen ongekend.
De hele wereld is er door geïnfecteerd.
Niet gehinderd door grenzen slaat het geen land over.
De toekomst die we voor ogen hadden zal er heel anders uit gaan zien.
Het zal vele jaren duren voordat we deze klap te boven zijn.
En velen zullen dat niet eens meemaken.

Toch zullen hieruit mooie dingen voorkomen.
Het is lang geleden dat mij vriendelijk ruimte werd geboden bij de kassa van de super.
Ik zie veel initiatieven ontstaan om zwakkeren en hulpbehoevenden te helpen.
De sociale creativiteit schiet omhoog.
Ik geeft toe dat de prijs voor dit beetje beschaving te hoog is.
Veel te hoog.
Maar het geeft wel aan dat het er blijkbaar nog wel in zit.

Een sprankje hoop.
Om te koesteren.
Om te behouden als we over een jaar of vijf terugkijken.

Dan is ze vijfentwintig.
Hopelijk draagt ze dan haar zwarte kroon niet meer.

Blijf gezond.
Blijf thuis.
Blijf binnen en hou elkaar goed vast.
Op afstand. 

…