Koffie…
Ja. Druk druk druk.
Ik zou nog zoveel willen schrijven en delen maar het komt er niet zo van.
De inkt is op. De pen staat droog.
Ik denk aan jullie. Die enkeling die het wel leest.
Ik ga niet voor de grote massa.
Het is goed zo.
En ik nodig jou uit voor een klein experimentje.
Kost niks. ( paar minuutjes )
Doe maar mee.
Zet een kopje koffie. (Elke andere drank is ook goed.)
Schenk in. ( Suiker / zoetjes en melk naar smaak )
Koekje. Of niet.
Kom. Glimlach naar me. Glim ik terug.
Neem een slok.
Denken we even aan elkaar in deze andere tijd.
Liefs.
Dirk.
Dagdenksels 
Wat lief… Een bakkie troost… Met de man (includes wederhelft), die ik zo mis…
Ik lach je retour… Neem een slok…
WAT?!! Verblind door je mooie, liefdevolle glim?! Nee, ik was te gulzig: lip en tong verbrand! Dat heelt wel weer…
Maar het gemis van zijn eigen muziek en als metgezel door de virtuele, spannende, avontuurlijk ruimte, die wij door een UHD-ventster kunnen aanschouwen… Ik hoop het niet te lang te moeten missen… Maar het moet… Rutt toch op! Ik wil niet! Maar Covid doet het gewoon wel. Dus ik zal toch echt moeten wachten… Wachten en wachten………
Kerel… Ik mis je en hopelijk kunnen we weer snel.
Ik neem nog een slokje… GATVER…! Nu weer te koud… Mag ik dan een nieuwe troost? Dan doe ik het beter, om je glimp nu wel juist op te vangen…
…GOTCHA!! 🙂
Duimpie voor een vriend!