Grenzen (9)
Het geheugen. ( Intro )
Gesteld dat ik een redelijk normaal iemand ben, en mijn geheugen normaal functioneert, wens ik te stellen dat het geheugen een wel zeer merkwaardig stukje schepping is.
De menselijk hersenen zijn wellicht het minst begrepen orgaan in ons lijf.
En het geheugen huist daarin. Denken we. Met datzelfde brein.
Vraag mij niet met wie ik in de klas zat in de examenklas van de mavo.
Van de 20 klasgenoten weet ik slechts 4 van de 20 namen op te rakelen.
Al zou ik voor elke naam € 250,= krijgen. Hopeloos.
Maar raak ik met een oud klasgenoot aan de praat en halen we herinneringen op dan komen er veel meer namen los.
En niet alleen van leerlingen. Ook leraren en leraressen komen na jarenlange onderdrukking bij me boven.
Niet alleen namen maar ook hun gewoontes, hun kleding, hun brommers en weet ik veel wat voor eigenschappen van mijn lotgenoten van toen. Allemaal verdrukte en verstopte info borrelt op. Alsof het de dag van gisteren was.
Blijkbaar ben ik niet zelf in staat om die informatie op eigen kracht op te roepen.
Daar is duidelijk een trigger voor nodig.
Nou weet ik wel dat mijn schooltijd niet behoort tot mijn favoriete tijd.
Laat ik het kort omschrijven als: “Gatverdamme!”
Verontschuldig ik me bij deze voor het woord maar zo staat die tijd mij bij.
Derhalve ben ik blij geen klasgenoten te ontmoeten.
Dat genoegen zal overigens geheel wederzijds zijn.
Ik zal vast deel uitmaken van hun onderdrukt geheugen.
En mocht ik een klasgenoot treffen, hoe zal dat dan zijn?
Vast niet zo erg als ik mij herinner.
Ook klasgenoot heeft aan “ouder worden” geleden.
Wellicht nog erger dan ik.
En wie weet, is klasgenoot beter te pruimen dan vroeger.
Wordt het toch nog gezellig.
Je weet maar nooit 😉
Maar waarom kan ik niet uit vrije wil bij al die informatie die in mijn kop zit?
De meest voor de hand liggende data lijkt onbereikbaar.
Nee, dan al die onzinnige details waar ik niet om vraag.
Non-informatieve franje. Daaraan nooit gebrek.
Maar een beetje relevantie is vaak ernstig zoek. Net als mijn huissleutels.
Ook altijd kwijt. Niet onthouden waar ik ze gelegd heb.
Geheugen. Ongeveer de efficiëntie van een gemiddeld management-team.
Voorbeeld:
Ik ga even op reis en wil wat privé spulletjes veilig opbergen op een, voor inbrekers, onlogische plaats.
Na thuiskomst blijkt de plaats briljant gekozen.
Zo onlogisch dat ik er zelf niet achter kan komen waar.
Nou betrof het ook een lijstje met wachtwoorden en zo welke nodig zijn bij het inloggen in van allerlei.
Aanvankelijk geen punt. Geen zorgen. Totdat…
Er moet toch eens ergens ingelogd en langzaamaan wordt het gehele huis binnenstebuiten gekeerd.
Naarmate de dagen verstrijken en de openstaande zoekplekken minder worden nemen mijn zorgen toe.
Woorden als: “drommels”, “verdorie”, “verdikke” en “røk!” blijken onderdeel van mijn vocabulaire.
Vooral een luid “KACK” komt regelmatig voor als ik hoopvol maar tevergeefs ergens onder, achter of in kijk.
Ik zal u verder zoekleed besparen en u niet langer in “spanning” houden.
Het gewraakte item had ik in mijn wijsheid gestopt in een pakje Tandoori-rijst met saus (poedervorm).
Inderdaad, geen inbreker die het daar gezocht zou hebben.
Wat bezielde mij? Weet ik ook niet meer.
Ander voorbeeld:
Ik begin een stukje te schrijven over het geheugen.
Zonneklaar wat ik wilde en waarheen, incluis clou en punchline.
En nu ik er aan toe ben heb ik geen notie meer wat ik nou eigenlijk…
Zou dat Alzheimer zijn?
Weet u overigens een van de eerste tekenen van Alzheimer?
Het begint er mee dat je de voornaam van de heer Alzheimer niet meer kan herinneren.
Slaap lekker.
Dirk.
Dagdenksels 