Verplicht…
Ik voel mij een beetje verplicht om weer eens een stukje te schrijven. Het is al lang genoeg stil geweest.
Deel ik met jullie mijn liefde voor Paultje.
Paultje en het paarse krijtje werd in 1955 geschreven en getekend door de Amerikaan, Crockett Johnson. In 1958 werd het boekje vertaald door Annie M.G. Schmidt.
Ik kreeg het boekje in 1967 van een studiegenoot van mijn vader. Ik ging het ziekenhuis in voor een hartoperatie.
Klein mannetje in grote, vreemde, “boze” wereld.
Bij het inchecken, of hoe het ook mag heten, werd een polaroid gemaakt voor het archief.
De eerste foto mislukte. Niet scherp genoeg.
Mijn ouders kregen hem mee, als souvenir.
Misschien de laatste foto van hun jochie.
Wist ik veel.
Werd door mijn ouders daar achtergelaten. Logeren bij de zustertjes.
Klinkt me nu wellicht als muziek in de oren maar toen was het een nachtmerrie die uitkwam.
Na een paar dagen gevuld met onderzoeken volgde de operatie.
Na enige tijd lag ik in een grote zaal met weinig bedden.
Aan bed gekluisterd door infusen, snoertjes en slangetjes.
Maximale eenzaamheid.
Maar ik had altijd Paultje bij me.
Paultje had een paars krijtje.
Alles wat hij nodig had tekende hij.
Hij kreeg honger. Tekende een taart en had te eten.
Paultje verdwaalde. Hij tekende een weg en ging op pad.
Heerlijke fantasie waarin ik wegdroomde.
Weg van de kille werkelijkheid.
Het was 1967.
Niks cliniclowns.
Een lijfje vol hechtingen.
Het boekje viel van bed. Zo op de grond.
Ik er overmoedig achteraan.
De hechtingen trokken me krom.
Zat in mijn blootje, gekromd als een poepende hond op de grond. Het boekje in mijn handen geklemd.
De snoertjes schoten los. Het infuus viel om. Paniek in de tent.
De consternatie ging langs me heen.
Ik had Paultje weer bij me. Ik was niet meer alleen.
Iedereen zou een Paultje moeten hebben.
Dagdenksels 