Grenzen (7)
Yep, grenzen verleggen.
Waarom zou je?
Waar zijn grenzen nou voor? Om ze steeds maar in twijfel te trekken?
Toch heb ik deze zomer een persoonlijke grens verlegd.
Hoe? Door er overheen te stappen.
Deze zomer ben ik uit een goed werkend vliegtuig gesprongen.
Ik wilde een “doe”vakantie. Iets leren.
Dan is parachutespringen een logische keuze. NOT!
Nog steeds begrijp ik de keuze niet echt.
Zal te maken hebben met het feit dat ik domweg geen flauw benul had wat me te wachten stond.
Na anderhalve dag theorie en grondoefeningen was het zover. De eerste sprong.
Als een zak kunstmest “lazerde”ik uit het vliegtuig.
De chute ging normaal open en ik kwam redelijk netjes terug op moeder aarde.
Sprong twee viel nog mee maar sprong drie was doodeng.
Niet dat er iets fout ging maar ik kneep ‘m gewoon als een ouwe dief.
Om het brevetje te halen en de cursus af te ronden moest ik nog twee keer.
Ja, mooi niet, spring zelf.
Een goed gesprek met een top-instructeur volgde. “Dan stop je toch gewoon?!”
Kak. Of Cock. Voelde me slecht, beroerd. Waarom had ik mezelf dit aangedaan?
Toch door naar sprong 4 en 5. Brevet was binnen.
Volgde weer wat theorie en grondoefeningen met als afsluiting een vrij val onder begeleiding.
Het zat er op en ik kon vakantie houden. Klaar.
Na 1 uur knaagde het gevoel dat ik wilde springen.
Niet omdat het moest maar uit vrij wil.
Steeds weer springen om over de angst heen te stappen.
En steeds weer in de vlucht naar boven het idee dat dit de laatste sprong zou zijn.
En als dan de deur open ging een walglijke doodsangst om uit het vliegtuig te vallen.
En dat terwijl dat dicht tegen de bedoeling aan schurkt.
Dus sprong 7 en 8 gemaakt. Mooi ik kon naar huis.
Ik had een angst overwonnen. Een grens verlegd.
Waarom?
Omdat die grens verkeerd lag?
Omdat ik het kon?
Ach, kijk toch eens naar dat lachend smoeltje.
Later meer.
Slaap lekker.
Dirk.
Dagdenksels 