Grenzen (5)
De kust. Ook zo’n mooie grens.
Daar waar het land stopt, begint de zee.
In de verte de horizon. Daar waar de zon ondergaat.
Vooropgesteld dat je goed staat, kijkend naar een wester-horizon.
Op het waddeneiland ging de zon traag onder, gadegeslagen door verschillende bewonderaars.
En toen de zon net helemaal onder was riep ik in het schemer de menigte toe:
“Kom, allemaal snel naar de andere kant van het eiland, dan kunnen we ‘m daar weer op zien komen.” Veel gelach maar weinig beweging.
De volgende dag, vroeg in de ochtend, stond ik in de duinen.
Langzaam verkleurde de lucht van donkerblauw naar oranje.
En, daar verscheen ze. De zon. Zoals ze al miljoenen jaren opkomt.
Elke dag weer. Komt ze op en gaat ze onder.
Wonderbaarlijk kosmisch ritme.
Ik sta op het strand turend over een vlakke zee.
Mijn gedachten dwalen af.
“Het lichte zilt deed haar aan hem denken omdat hij,
net zoals de zee het strand, zo geweldig kust.”
Zilt. Ik raak die smaak niet kwijt.
Ook deze dag gaat voorbij.
Op naar middernacht, de grens waar morgen vandaag wordt en vandaag naar gisteren gaat.
( Weet niet of ik mezelf nog begrijp.)
De zon is onder.
Bedtijd, morgen weer vroeg op.
Truste allemaal.
Liefs,
Dirk.
Dagdenksels 