Dagdenksels

Verlepsiaas

Ik loop over de stoep.
Op het fietspad naast mij passeert een man op een fiets.
In de fietstas die aan zijn bagagedrager bungelt, zit een bos bloemen.
De bloemen schudden mee met de fiets die trillend over het ongelijke tegelwerk rijdt. Af en toe laat er een bloempje los en zorgt voor een spoor van kleurrijke blaadjes. Hopelijk hoeft hij niet ver meer.
Komt ‘ie thuis met alleen een bosje stelen.
Voor wie zou het bosje zijn?
Voor hemzelf, omdat hij alleen woont en zo zijn mannenhuishouden opvrolijkt?
Voor zijn vrouw, vriendin of vriend? Omdat hij van haar of hem houdt?
Of heeft hij iets goed te maken?  Kan dat dan, met bloemen?
Of gaat hij op visite en wil hij een kleine attentie meenemen voor de gastheer of gastvrouw?
Of hij gaat op ziekenbezoek en wil iets anders geven dan een fruitmand.
Redenen te over om een bosje bloemen aan te schaffen.
Het begint een beetje te regenen.
“Goed zo”, denk ik.
“Hebben de bloemen in elk geval geen dorst.